SERIAL NETFLIX
SEUL, 1 PAŹDZIERNIKA 1989 ROKU
Wszystko gra?
Twój brzuch! Ludzie, pomóżcie!
Pierwszego października 1989 roku o godzinie dwunastej
16 kobiet w różnych częściach świata urodziło dzieci.
Było to coś nadzwyczajnego,
ponieważ dzień wcześniej żadna z nich nie była w ciąży.
Sir Reginald Hargreeves, ekscentryczny miliarder i awanturnik,
postanowił odnaleźć i adoptować jak najwięcej tych dzieci.
Niezwykłe!
Ile za nie chcesz? Przecież go nie zatrzymasz!
Za ile je sprzedasz?
Tknij mojego wnuka, to cię przerąbię na pół!
Wyśmienicie. Lubię twarde negocjacje.
PRZYGARNĄŁ SIEDMIORO Z NICH…
AKADEMIA SPARROW
MARCUS, NR 1
Kocham cię, Marcus!
FEI, NR 3
BEN, NR 2
Następną kolejkę stawia Christopher.
CHRISTOPHER, NR 7
PIZZERIA SHORTY’S
Miało być bez pepperoni, cymbale.
- Bez pieczarek. - Mówię po angielsku.
Mój syn też.
Mówimy po amerykańsku, kretynie.
Sam jesteś amerykańskim kretynem.
Puść mnie!
Wynocha z mojej pizzerii!
JAYME, NR 6
ALPHONSO, NR 4
Oby była z pepperoni.
MARZEC 2019
EKSKLUZYWNE PODRÓŻE
SLOANE, NR 5
To nie jest wasz dom.
O czym ty mówisz? To Akademia Umbrella.
Znowu źle. To Akademia Sparrow.
Tato, co to za dupki?
Kurde.
Ben.
To naprawdę ty?
Kim są ci dziwacy na piętrze?
To Akademia Sparrow.
Moje dzieci.
Przepraszam, jak to twoje dzieci?
To nie jest możliwe.
Oczywiście, że jest! Chyba wiem lepiej, prawda?
Wszyscy widzicie Bena, tak?
Śliczny kapelusz.
Mówią na siebie „Akademia Umbrella”.
To grupa perfidnych, zawodowych intrygantów.
Zaczepili mnie jesienią 1963 roku, gdy przebywałem służbowo w Dallas.
Utrzymują, że są moim potomstwem.
Utrzymują? Pięć, o co tu chodzi?
Nie wiem, ale to niepokojące.
- To prawda? - Zawodowymi intrygantami nie jesteśmy.
Najwyżej amatorami.
Ale jesteśmy jego dziećmi. To nasz dom.
Tak. Wychowaliśmy się tu.
„Tak. Wychowaliśmy się tu”.
Chyba byśmy was zauważyli.
Cześć. Jestem Luther.
To nie jest wasze miejsce.
W takim razie
pakujemy się i wynosimy.
Rozwaliłeś mnie, Chris.
Nie spodziewałam się gości.
Tyle zdołałam przygotować w tak krótkim czasie.
Mama.
Mama? Ona jest robotem, zboku.
- Nie jest. - Nie nazywaj go tak.
- Bo co? - Zaraz zobaczysz.
- Wyluzujcie! - Nie boję się.
- Odpuść, Ben. - Jednak umiesz mówić!
Wepchnę ci tę kostkę Rubika do tyłka.
Dosyć!
Nie wiem, z jakiego cyrku się zerwaliście i jak ominęliście naszą ochronę.
Macie 30 sekund, żeby stąd wyjść.
A jak nie wyjdziemy?
Załatwimy to po staremu.
W porządku.
Dowal mu!
Co ty wyrabiasz?
Bronię naszego honoru.
Cholera, ale wymiatamy!
Macie 30 sekund, żeby stąd wyjść.
A jak nie wyjdziemy?
Załatwimy to po staremu.
Przed chwilą walczyliśmy z całą armią.
Nie musi być nieprzyjemnie.
Uspokójmy się i porozmawiajmy.
Ben-er-rino.
Żywy wyglądasz dużo lepiej niż umarły.
Zgadza się?
Poza tą fryzurą.
Coś ty powiedział?
Daj spokój. Przestań być taki wredny, zrzędo.
Ładna blizna. Bardzo męska.
Stul pysk!
Ty stul pysk i uściskaj brata!
- Nie musiałeś tego robić! - Myślę, że musiałem!
- Musiał. - Cofnąć się.
Luther!
Cholera!
Zły dotyk, Luther!
Przepraszam.
Pokój i miłość. Tylko przejdę.
- Szlag by to. - No chodź, kuweto!
Mam fantastyczną fryzurę, jasne?
Takie się wtedy nosiło!
Cienias z ciebie.
Żyjesz. To wspaniale albo okropnie. Jeszcze nie wiem.
To takie psychologiczne gierki?
Raczej zagadnienie egzystencjalne.
Super. Masz tu kolejne.
Mimo że jesteś teraz kompletnym ćwokiem…
miło cię znów widzieć. Serio.
Kto jest twoim tatusiem? Ja jestem!
Kto jest twoim tatusiem?
Nie chcę z tobą walczyć!
Ojej! Wolisz się zaprzyjaźnić?
Niezła jesteś jak na niewidomą.
Nie jestem niewidoma.
Mam jej pomóc?
Nie, chce coś udowodnić.
Popcornu?
Moja kolej.
Lecisz na sztukę, co?
Widzisz? Przytulamy się!
To krok naprzód!
A przy okazji, słyszałam plotkę, że nie możesz się ruszyć.
- Walnij mnie. - Co?
- Walnij mnie w twarz. - Dobra.
Wal!
Bolało, co?
Szybki ten mały.
Dzięki.
Drobnostka.
Hej, chłopczyku. Jak leci?
Pomóż innym. Nią sam się zajmę.
Jesteś ich maskotką?
Raczej gwiazdą.
To obrzydliwe.
Co jest?
Delores?
Ten też zboczony?
- Widzisz? Większe nie zawsze jest lepsze. - Tak mówisz dziewczynom?
- Tajskie na kolację? - Chętnie.
Ja też. Marcus, tajskie?
Przecież on nie znosi tajskiego.
- Od kiedy? - Dobra. Włoskie?
- Wykluczone. - Ja włoskie zjem.
Wystarczy?
Nie.
- Nie uciekam przed walką. - Zła odpowiedź.
Niech go wykończy.
Zakończmy to.
- Leż! - Luther!
Vanya!
Znowu ty.
Luther! Uciekaj!
Nie!
Który ty jesteś? Niechluj? Grubas?
Ta smutna? Reszty nie pamiętam.
Co to za psychopaci?
I czemu są w naszym domu?
To proste. Kiedy pokazaliście mi, jak fatalnie wybrałem za pierwszym razem,
- adoptowałem ich zamiast was. - Tato!
Nie jestem twoim ojcem, młodzieńcze. Już nie. Herbatnika?
Klaus! Musimy spadać. Oni są zbyt dobrzy.
Dla was.
Ja świetnie się bawię, ale wy pewnie zginiecie.
Cholera.
Przepraszam. Jesteś cała?
Tak.
Cześć.
Jestem Sloane.
Cześć, Sloane.
- Jestem Luther. - Luther, wychodzimy!
- Chwileczkę. - Musimy iść!
- Serio? - Rusz się!
Teczka!
- Nie zdążysz! - Nie lubię, gdy to robi!
Zamykaj!
Szybko! Wchodź!
Kurde.
- Cholera! - Co robimy?
Spadamy!
Gdzie teczka?
Szlag, zniknęła!
Vanya, uciekaj!
To koniec.
Idź.
Nie wracaj.
Usiądę sobie na chwilę.
Kiepsko poszło.
Miewaliśmy lepsze akcje.
Kości mi trzeszczą.
Wszystko gra?
Jeszcze nie wiem.
Nikt mi nigdy tak nie skopał dupska.
Jakby…
powiedzieli: „Masz.
To twój skopany tyłek”.
Luther ma wstrząs mózgu.
Ile palców widzisz?
O Boże. Vanya.
Dzięki Bogu, żyjecie.
- Wszystko gra? - Ben też żyje.
- I jest kompletnym ćwokiem. - To same ćwoki.
- Ćwoki, ale umieją walczyć. - Kto powie „ćwok”, dostanie w ryj.
- Ćwok. - Ćwok.
Tata mówił, czemu nazywa ich swoimi dziećmi?
Owszem, mówił.
Gotowi?
Tata tak zraził się do nas wtedy w Teksasie,
że adoptował zupełnie inną grupę dzieci,
po to żeby nie musiał wychowywać nas.
- Cały tatuś. - Prawda?
- Już nas nie chciał? - A kiedyś chciał?
Mówiłem, żeby go nie prosić o pomoc w 1963 roku!
Umyka wam coś ważniejszego.
Skoro nas nie adoptował, zmodyfikował oś czasu.
Kto wie, co jeszcze się zmieniło.
Ty powinieneś wiedzieć.
Wybacz, Allison, 20 minut i uraz mózgu to za mało,
żebym to ogarnął.
Pasuje ci to?
Otóż nie, nie pasuje.
Słuchajcie, to nie problem.
Wciąż mamy teczkę Komisji.
Cofniemy się w czasie i to naprawimy.
Świetnie.
Widzę tu dwie przeszkody.
- Po pierwsze… - Zaczyna się.
- Podróże w czasie są skomplikowane. - Tak, wiemy, masz ciężką pracę. I co?
A po drugie…
nie mam już teczki.
A gdzie, do cholera, jest teczka?
Co robimy?
Rozmyślamy.
Czemu się na nas gapią?
Bo wyglądamy jak Village People po przejściach. Zdejmuj to.
- Muszę znaleźć Claire. Na razie. - Przestańcie.
Allison, nie. Najpierw opatrzmy rany w bezpiecznym miejscu,
a potem jej poszukamy.
Kurde, nienawidzę ich.
Patrzcie na to ich głupie samo…
Dasz radę.
samo…
samozadowolenie.
Próbuj dalej, byku. W końcu ci się uda.
Więc co robimy? Nie możemy tak stać zakrwawieni w parku.
Przygotujmy się, zanim przyjdą na drugą rundę.
- Skąd wiesz, że przyjdą? - Bo ja bym tak zrobił.
- Włamaliśmy się do ich domu. - To nasz dom.
Rozwaliliśmy im te ładne antyki i w ogóle.
Nie sądzę, żeby ci fanatycy od walki z przestępcami to odpuścili.
Ukryjmy się gdzieś, gdzie nie będziemy zwracać uwagi.
A gdzie nie będziemy zwracać uwagi?
Dobra. Wy tak na serio?
Nie musimy wchodzić wszyscy naraz.
Były dwa wejścia.
Hotel Obsidian. Tęskniłem za tobą, stara zdziro.
Chłońcie.
Niech was przeszyje ta aura.
W latach świetności gościli tu światowi przywódcy.
Roosevelt, Gandhi,
Stalin, Gorbaczow, Castro,
król Norwegii Olaf,
jeden z Kim Dzongów, Tito, Dalajlama, Elvis
i nie jedna, a dwie Kardashianki.
- Dokąd idziesz? - Zadzwonić.
Dziś to nora, imprezownia
dla tych z nas, którzy nie chcą być oceniani według zasad społecznych.
Taka kryjówka?
Nadaje się idealnie!
Hotel da nam schronienie.
I nikt nie będzie zadawał pytań.
Prawda?
Chodźcie.
- Ja mam kilka pytań. - Ja też.
Dziwne miejsce.
Cześć, tu Patrick. Zostaw wiadomość.
Patrick. Cześć, tu Allison.
Wiem, że dawno nie dzwoniłam.
Po prostu…
Nieważne.
Zadzwonię do Claire.
Przekaż jej,
że mama za nią tęskni.
Bardzo.
Chet, bracie!
Jak dobrze cię widzieć. Poproszę ten sam apartament co zawsze.
Pierwszy raz pana widzę.
Mówiłem. Dyskrecja.
Proszę nie straszyć mojego psa.
- Potrzebujemy pokoi. - Doskonale.
Jak będziemy płacić?
GOTÓWKA Z GÓRY
Opróżnijcie kieszenie.
Coś się znajdzie.
- Kondomy. - Nimi nie zapłacisz.
Schowaj ten nóż.
Czemu mam siatkę na włosy?
Dobra.
Co dostaniemy za to?
Dwa pokoje.
Mazeł tow.
- Super. - Dobra.
Ładujmy się do tych apartamentów.
Widzimy się za dwie godziny w barze. Opracujemy plan.
Ja już mam plan.
Zaatakujemy ich i odzyskamy nasz dom.
Potem będziemy bić tatę, aż przyzna, że jesteśmy lepsi
i że nas kocha bardziej. I już!
Marnujemy czas!
Nie przejmuj się tak, stary.
Te gnojki przez jakiś czas się nie ruszą.
Na pewno też padają z nóg.
Serio?
Skopanie nam tyłków musiało ich wykończyć.
Ten wielki jest silny, ale wolny. Być może głupi.
To jakaś małpokształtna hybryda.
- Kto uziemił małego? - Ja dałam mu klapsa i wysłałam do szkoły.
Chudy jest ich słabym ogniwem.
Chyba że krzyczenie zza kanapy: „Gdzie jest mój tatuś?” to jego supermoc.
Dość tego rozpamiętywania. Oni nas obrazili.
Trzeba ich znaleźć i załatwić.
W ten sposób?
Jak to się stało, że w ciągu pół minuty dostaliście taki łomot?
Macie pojęcie, co by się stało z naszą reputacją, gdyby ktoś to zobaczył?
Od lat nie mieliśmy przyzwoitych przeciwników.
To może nam pomóc.
Pomóc w interesach.
Ale tylko pod warunkiem, że wykonamy mądry ruch.
Wzywałeś mnie?
Usiądź.
Spędziłeś z nimi trochę czasu. Jak ich oceniasz?
Neandertalczycy na przepustce. Za dużo płakali, za mało się myli.
Nie mają odwagi i nie szanują siebie nawzajem.
Brak lojalności. Możemy to wykorzystać.
Dobrze. Złóż pełny raport Christopherowi.
Jednak
nie lekceważyłbym Akademii Umbrella.
Owszem, brak im umiejętności i higieny,
a mimo to zdołali ocalić świat w 1963 roku.
Gdyby nie oni,
żadne z was by tu nie stało.
Może źle ich oceniłem.
Tak. Już idę.
Nie w tym hotelu.
Widzicie? To raj.
Wysoki sufit, przestronne wnętrze.
Zapach.
Co to jest?
- Łazienka gdzie? - Na końcu korytarza lub…
na łonie natury.
Jesteś obrzydliwy.
Ale konsekwentny.
Rozpakujmy się, rozgośćmy.
Co mamy rozpakować? Nic nie mamy.
To daje poczucie wolności.
Jesteś jakimś komuchem?
Gdybym lubił piętrowe łóżka i grupowe prysznice,
zostałbym w teksańskim wariatkowie.
Przynajmniej była galaretka za friko.
I Lila.
Diego, ostatnie 20 dni spędziłem na ratowaniu świata.
Dwa razy.
Mogę chwilę się odprężyć, zanim wymyślę, jak to wszystko odkręcić?
Proszę i dziękuję.
A tata mówił, że nie pojadę na kolonię. Tu jest super.
Nudzę się. Ktoś ma chęć na koktajl? Pięć?
Dla mnie szkocka.
Nie jest za mały.
Ale na pewno brzydki.
Wczoraj spałam we własnym łóżku obok cudownego męża.
Kilka godzin temu całowałam Sissy na pożegnanie.
Kilka godzin plus 50 lat.
Cieszę się, że znalazłaś kogoś takiego.
Chciała mnie taką, jaką jestem.
Nie chcę z tego rezygnować.
Ja z Raya też nie.
Obyśmy nie zostawiły ich tylko po to, żeby zginąć w wojence superbohaterów.
Musisz jechać do domu.
Przytulić córkę.
A jeśli Diego ma rację i oni zaatakują?
Walczyliśmy z całą Komisją.
Z siedmioma palantami w mundurkach też sobie poradzimy.
Zaskoczyli nas.
Tak.
Jedź na lotnisko.
Wracaj do prawdziwego życia.
Ja bym tak zrobiła.
Dziękuję.
Jesteś dobrą siostrą.
UWAŻAJ, CO ROBISZ, MAMY NA CIEBIE OKO
WIATRAKI PTAKI
WIELORYBY MASZYNA DO PISANIA
PSZCZOŁY
Podoba mi się ten pomysł. To Numery Jeden powinny załatwiać sprawy między rodzinami.
Jestem Numerem Siedem.
Więc ktoś tu nawalił.
Moi bracia myślą, że nas zaatakujecie.
Nie chcę wojny.
Dość straciliśmy.
Napadliście nas w naszym domu.
Słuchaj,
to nic osobistego,
ale jesteśmy tu jedynymi superbohaterami.
Mamy miasto pod kontrolą.
Jeśli zaczniecie w nas uderzać, ludzie pomyślą, że jest inaczej.
Nie zaczniemy.
Mam ci wierzyć na słowo? Przyrzekasz w imieniu całej rodziny?
Nawet nie jesteś Numerem Jeden.
Wybacz, ale nie mogę ryzykować.
Jeśli przyszłaś błagać, żebym nic wam nie robił…
Powiem ci, co ja zrobię.
Jutro rano, gdy zjawią się tłumy twoich fanów,
będę stała na waszym trawniku
i wyzwę cię na pojedynek, tylko ty i ja.
Dlaczego?
Bo twój zespół jest dobry.
Może lepszy niż mój.
Ale ty nie jesteś lepszy ode mnie.
Dwa razy doprowadziłam do końca świata.
A ty?
Jesteś mięśniakiem w getrach.
Założę się, że nie chcesz, aby cały świat zobaczył,
jak ci to udowadniam.
Czego tak naprawdę chcesz?
Masz coś, czego potrzebuję. Chcę to odzyskać.
PRZESTĘPCZOŚĆ JEST PROBLEMEM. MY JESTEŚMY ROZWIĄZANIEM.
Chce się z nimi dogadać.
Zajmę się tym.
Spróbuj przeżuwać. Może wtedy poczujesz smak jedzenia.
Dawno nie jadłem.
Co się stało? Jesteś zadowolony.
Zdrzemnąłem się i poszedłem do sauny. Czego więcej potrzeba?
Braci, co nie jedzą jak świnie?
Myślałem nad tym zamieszaniem z osią czasu
i z przyjemnością donoszę, że jako ekspert uważam,
że jesteśmy bezpieczni.
Super.
Świetnie.
- Więc wszystko gra? - Mniej więcej.
Jest jeszcze jeden drobiazg.
Ale to da się załatwić.
No wyduś to z siebie!
Dobra, Diego, więc jest tak.
Tata nie adoptował nas, gdy byliśmy dziećmi,
ale te dzieci i tak istniały.
Tylko dorastały w różnych miejscach.
I co?
Gdzie teraz są?
Istnieje szansa, że identyczne wersje nas samych
gdzieś tam w świecie wiodą zupełnie inne życie.
- Sobowtóry! - To niemożliwe.
Dowiedziałem się o tym w Teksasie.
Powiedz mu o psychozie.
Mówiłeś, że to nie jest problem.
Jeśli za długo przebywasz blisko swojego sobowtóra, wariujesz.
Jeśli ich spotkacie…
- Zabić. - Bzyknąć.
- Unikajcie ich. - Co z wami?
Na pewno zaliczyłbyś wielkiego Luthera.
Skąd mamy mieć pewność, że nie spotkamy samych siebie?
Jesteśmy bohaterami urodzonymi w różnych częściach świata.
Dopiero tata nas tu sprowadził. A teraz tego nie zrobił.
Pewnie są w innych strefach czasowych.
- To prawda. - Tak.
Podasz mu shu?
Nie czujecie się urażeni, że choć tata nas nie adoptował,
nic to nie zmieniło?
- Bo ja tak. - Chwila.
- Tego nie mówiłem. - Zaraz wracam.
Skąd mamy wiedzieć, co się zmieniło?
Cześć, kochasiu.
Cholera jasna.
Naprawdę wróciłaś.
Tęskniłeś?
To kiepsko, bo długo nie zabawię. Tylko dostarczam przesyłkę.
Jaką?
Naszego syna.
Diego, poznaj Stana.
Powiedz „cześć”, Stanley!
Cześć, Stanley.
Że co?
Hej! To jest…
To jakiś… żart, prawda?
Że twoje chłopaki szybko pływają? No, bardzo śmieszne.
Mam Stana od 12 lat.
Teraz twoja kolej. Na pewno się zaprzyjaźnicie.
Bądź grzeczny.
To jak?
Masz coś do żarcia?
Grace.
Widziałaś jakąś teczkę?
Co robisz?
Oddaję cześć.
Rany boskie.
Tak.
To jest boskie.
I piękne, prawda?
Grace, co to jest?
Cud.
Nie rozumiem, co mówi. A ty?
To tylko hałas.
Nie, Marcus.
To wiadomość od Boga.
Posłuchaj.
Słyszę.
Zachowuj się jak należy.
Ważne, że nam się udało. Ocaliliśmy świat.
Zapobiegliśmy apokalipsie i wróciliśmy bezpiecznie do domu.
Cokolwiek zmienił tata,
w jakiejkolwiek osi czasu wylądowaliśmy,
damy sobie radę.
Wygraliśmy.
Tak.
Świetnie.
Napisy: Przemysław Rak